ترجمه: https://www.rogerebert.com/reviews/the-artist-2011

هنرمند

بازیگران:

جین دوژاردین به عنوان جرج والنتین ، برنیس بیژو به عنوان پی پی میلر ، جان گودمن به عنوان ای زیمر ، جیمز کرامول به عنوان کلیفتن ، پنلوپه ان میلر به عنوان دوریس ، میسی پیل به عنوان کنستانس ، مالکم مک دانل به عنوان اکسترا ،

کارگردان:

میشل هازاناویکوس

نوشته:

کریس تریو

کمدی،درام،خارجی

محدود شده برای گروه نوجوانان

100 دقیقه

نوسته: راجر ابرت

آیا آن ممکن است که فراموش کنیم فیلم "هنرمند" صامت و سیاه و سفید است،و به سادگی روی آن متمرکز شویم به عنوان یک فیلم؟ نه؟ آن چیزی ایست که بنظرمی رسد لغو شده باشد.آنها خودشان را نمی توانند تصور نمایند که چنین چیزی را ببینند.در یک نمایش قبلی بصورت خصوصی در اینجا، تعداد معدودی از حضار، واقعا بیرون رفتند،گفتن که آنها فیلم صامت را دوست ندارند.به یاد من آوره شد زمانی را که یک خواننده متن با من تماس گرفت، تا درباره فیلم اینگرید برگمان سوال کند." من فکر می کنم این بهترین فیلم سال شود" من گفتم، " آه" او گفت " آن شبیه چیزی نیست که ما دوست داشته باشیم بینیم".

یکی از سرگرم کننده ترین فیلمها در طی سالها می باشد.یک فیلمی که به سبب داستانش ،اجرایش،مسحور می کند،و به دلیل ناقلائیش صامت و سیاه و سفید بازی می شود.فیلم "هنرمند" می داند که شما در مورد صامت بودنش مطلعید و شما را در موردش دست می اندازد.نه اینکه کاملا صامت است، البته، همچون تمام فیلمهای صامت بودند.آن با موزیک همراه می شود، شما می دانید، همچون فیلمهای عادی وقتی که هیچ کسی حرف نمی زند؟

یکی از الهام هایش احتمالا فیلم " خواندن در زیر باران " بود.یک فیلم کلاسیک در باره هنرپیشه صامتی که صدای جیغ جیغواش در فیلمهای ناطق عمل نمی کرد،و درباره هنرپیشه بانو گستاخ کمی ناشناخته، که آن را بزرگ ساخت،زیرا مال او اینکار را انجام داد.در آن فیلم، زن قهرمان (دبی رینولد) عاشق یک هنرپیشه صامت خود شیدا شد.اما یک مورد دلپذیر،آیا می دانید؟ که توسط جیم کلی در سال 1952 و با ژان دو ژاردین اکنون بازی شد.او از یکی از آن خنده های خیره کننده را دارد که شما فرض می کنید نفری بیشتر از خودش را خیره نمی کند. دو ژاردین که جایزه بهترین هنرپیشه مرد در فستیوال کن در سال 2011 را برد.شبیه از وسط نصف شده کلی و شون کانری می باشد.او یک فرمانی از زمان بندی کمدی و زبان بدن دارد که او ممکن است ،خوب،یک ستاره فیلم صامت بوده باشد.

دوراژین جرج والنتاین می باشد،که یک لهجه فرانسوی دارد، که آن در فیلمهای صامت هالیوودی صحیح بنظر می رسد،اگر شما آنچه که من می گویم را ببینید.صنعت سینما او را کنار می گذارد وقتی که فیلمها شروع به صحبت کردن می کنند،و او را در یک آپارتمان کهنه و فقط با سگ وفادارش ،اوگی، برای همراهی، تنها و سرگردان باقی می گذارد.

در یک زمان بحرانی، او یک دوست پی پی میلر (برنیس بیژو) دارد،کسی که وقتی نخستین بار همدیگر را ملاقات کردند،یک رقاص امیدوار بود،و اکنون یک شهرت بزرگی یافته است.علاقه مندان علامت زیای کوچکش را دوست دارند که والنتین با مداد درست کرد وقتی که او اصلا مشهور نبود.

همچون اغلب موارد در آن زمانها، عوامل فیلم آرتیست شامل هنرپیشگان با خیلی زبان مادری مختلف می شوند، زیرا چه اختلافی آن ایجاد می کند؟ جان گود من یک رئیس هنرکده گلگون درست می کند،و چنان چهره های آشنائی همچون جیمز کرامول، پنه لوپه ان میلر، میسی پیل، و اد لوتر ظاهر شدند.

در فیلم 39 ، ژان دو ژاردین کاملا در فرنسه شناخته شده است.من او را در سریال موفق شوخیهایی درباره دفترسرویسهای استراتژی 117 دیده ام،یک مامور مخفی فرانسوی که عناصری از فیلم 007  و بازرس کلیسو  را مخلوط نموده است.او واقعا یک هنرپیشه صامت بزرگی ایجاد نموده است.چهره اش بیش از حد برای صدا باز است،بجز فیلم کمدی.چنانکه نورما دسموند، هنرپیشه صامت سربلند، در فیلم غروب بلوار، با صدای خش دارش می گوید" ما نیاز به گفتگو نداریم،ما چهره داریم!" چهره دوژاردین کاملا برای این مقاصد خدمت می کند. بیشتر از بعضی هنرپیشه های صامت،او می تواند ماهرانه همچنین عریض بازی کند.و آن اجازه می دهد به او تا مخاطراتی از بعضی درامهای احساسی ول شده در انتها را مذاکره کند.من علاقه شدیدی را به او حس ی کنم.

من فیلم هنرمند را سه بار دیده ام، و هر بار آن تحسین برانگیز بوده است.شاید تماشاگران از خودشان متعجب شدند که این فیلم را اینقدر دوست داشتند،آن برای زمان تعطیلات خوب است. با تمام سنها با زبان جهانی (همگانی) صحبت می نماید.فیلمهای صامت می تواند افسون یکتائی را درست کنند.در هنگام دیدن یک مورد خوب، من به خیال واهی افتادم،یک جذابیت محاصره شده که مرا از زمان حال خارج کرد.

من همچنین فیلمهای سیاه و سفید را دوست دارم.که بعضی ها فرض می کنند که آنها دوست ندارند.برای من آن بیشتر دارای سبک است و از فیلم رنگی کمتر واقعی است،بیشتر خواب مانند، خیلی نسبت به ماهیت تا به جزئیات متمرکز است.یکبار که سخنرانی می کردم، از من بوسیله والدین سوال شد که چه باید انجام دهند درباره بچه هاشان که فیلم سیاه و سفید نگاه نمی کنند، من نصیحت نمودم،"انجام دهید آنچه که پدر برگمان برای تنبیه او انجام داد"."آنها را در صندوق خانه تاریکی بگذارید،و بگوئید که امیدوارباشید که موشها روی پپاهایتان نروند"